Going to sleep. Dead tired.

બંધ છે હોઠ છતાં દિલ માં કોઈ વાત છે. 

ઝૂકેલા નયનો ની જરૂર કોઈ ફરિયાદ છે.

ભૂલ્યા હશે તેઓ એ વીતેલા સમય ને.

અમને તો એ સમયની એક એક પળ યાદ છે. 

ઊપડતી જીભ અટકે છે...

ઊપડતી જીભ અટકે છે, હૃદય પર ભાર લાગે છે,
પ્રણયની વાત છે, કહેવામાં થોડી વાર લાગે છે

ઘણા વર્ષો થયાં, હું આ શહેરમાં હૂંફ શોધું છું
અહીં જેને મળુ છું, સાવ ઠંડોગાર લાગે છે

ફડક ડૂબી જવાની મનમાં પેસી જાય છે ત્યારે
તણખલું એક પણ દેખાય તો આધાર લાગે છે

ટકોરા મારવા દે, શક્ય છે એનું ઉઘડવું પણ
તું જેને ભીંત સમજ્યો છે, મને એ દ્વાર લાગે છે

સૂરજ સાથે મિલાવી આંખ એની આ અસર થઈ છે
બીજે ક્યાંયે નજર નાખું છું, બસ અંધાર લાગે છે

નયનમાં અશ્રુ આવે છે તો એ વાતે હસી લઉં છું
ચલો ક્યારેક તો આ આંખ પાણીદાર લાગે છે!

- હેમંત પૂણેકર

ડેન્ટિસ્ટ: બંટાસિંઘ તમારો દાંત કેમ વાદળી છે ભાઈ?????

બંટાસિંઘ: એ તો મેં માર્કર થી કર્યો છે

ડેન્ટિસ્ટ: કેમ????????

બંટાસિંઘ: BLUETOOTH નો જમાનો છે

Son{very hungry} - Mom, whats there to eat???
Mom - Hum eat ka jawaab paththar se denge...

It rained here in Bharuch for some 15 minutes of so.... Huh.... ભગવાન પણ આજકાલ ભૂલી જાય છે કે ક્યારે વરસાદ પાડવો અને ક્યારે ઠંડી. 

મારા ગધેડાઓ ક્યાંય દેખાય છે ???

ગઈ કાલ રાતે મને સપનું આવ્યું એમાં મારા ૨ ગધેડાઓ ખોવાઈ ગયા હતા. પછી હું એક તબેલા જેવી જગ્યા પર એમને શોધવા જાઉં છું. ત્યારે મારા ગધેડાઓ મને જોઇને (એમના માલિક ને જોઇને) "હોચી હોચી" કરે છે. અને મને મારા ગધેડાઓ મળી જાય છે. 

આ સપનું આવવાનું સંભવતઃ કારણ એ હોઈ શકે કે ગઈ કાલ સાંજે હું પપ્પા સાથે K J Choksi Public Library, Opposite Collector Office, Bharuch માં એક book exhibition જોવા ગયો હતો. તો ત્યાં exhibition માં મેં શાહબુદ્દીન રાઠોડ એ લખેલી book "મારો ગધેડો ક્યાંય દેખાઈ છે" જોઈ. આ book નું title મને બહુ ગમી ગયું. એટલે કદાચ સપના માં મને ગધેડાઓ આવ્યા હશે અને મારા ગધેડાઓ ખોવાઈ ગયા હશે.